Je bent vaak in het nieuws. Altijd over hetzelfde onderwerp. Banden.

Degene die je met je vader hebt en degene waarmee jij jezelf voortbeweegt in het leven.

Waarom is er altijd een morbide fascinatie voor deze banden ? Waarom wordt er niet gekeken naar wat die banden stuwt ? Waarom laat JIJ dat niet zien ?

Je bent open en publiceert je gedachten maar ze lijken niet van jou. Ze lijken fictief, sociaal gewenst en die van de ideale schoonzoon. Mijn moeder loopt rolt inmiddels met je weg.

Zij kent jouw pad. Het pad waarover je gekomen bent dan. Zij heeft met je meegelopen. Niet naast je maar wel achter je aan, voor je en wellicht hebben jullie elkaar gegroet tijdens het passeren.

Achter de finishlijn wacht ik. Met geduld. Met smart. Op jou. Want zij is al binnen.

En dan lees je een boek. Wauw.

En dan lees je een artikel in een vrouwenblad over de schrijver. Met foto. Wauw.

En dan ben je verliefd. K%T.

Wat kunnen sommige mensen een inmens mooie uitstraling hebben. Wat kunnen sommige mensen inmens mooi zijn. Wat kunnen sommige mensen inmens interresant zijn.

Waarom wordt ik altijd verliefd op sommige mensen ?

Inmiddels heb je al geruime tijd geleden de rol van geliefde ingeruild tot de rol van beste vriend.

Dit op mijn verzoek en met grote moeite. We hebben ervoor gevochten om dit te laten slagen. Onze vriendschap dan. En het is ons gelukt.

Nog steeds breekt mijn hart om jou. Niet om wat wij elkaar aandoen deze keer maar om wat een ander jou aandoet. Of moet ik zeggen, om wat jij een ander jou aan laat doen ?

Vanuit mijn perspectief laat je namelijk over je heen lopen. En dat, mijn beste vriend, ben ik niet gewend van jou.

Het is een rol die je niet siert, niet past en een die je hopelijk snel naast je neerlegt.

Tot die tijd kijk ik vanaf de coulissen toe. Dat is mijn plaats. Ik souffleer en reik je attributen aan waar ik kan. Hopende dat het je rol vereenvoudigt.

De recensies zullen moordend zijn.

Je staat weer naast me.. ben vervuld van geluk.

Het is anders, het is oud maar ook nieuw!

Een ding is zeker…Ik hou van jou.

En jij van mij

En dan ben je lekker op weg. En dan gaat natuurlijk je band lek.

Met een grote sisser hoor je de lucht eruit lopen en je ziet je wagen schever zakken. Met de laatste wendingen van het wiel kom je tot stilstand en hoop je veilig te staan om verdere ongelukken te voorkomen.

Uiteraard loop je daar wel risico op dus je stapt uit en gaat achter de vangrail staan.

Zie jij ook die vrachtwagen aan komen denderen ? Volgens mij remt hij nooit meer op tijd.

Het is zover. De reis gaat beginnen.

Ga je met me mee ?

Rol je maar op in een klein balletje. Dan pas je nog net onder het ingeklapte cabriodak in de kofferbak.

Daar hoort de bagage namelijk thuis.

Er komt ooit een dag dat je dit zult lezen.

Is dat de dag van de publicatie terwijl ik in de schijnwerpers sta ?

De dag van onze vereniging ?

Of de dag van mijn begrafenis waar ik natuurlijk heb laten regelen dat deze teksten voorbij komen, waar jij zult zitten en niemand zal snappen dat het berichten aan jou zijn..behalve jij. Zul je dan glimlachen om mijn diepe gevoel voor jou ? Of zul je spijt krijgen ?

Het risico op het laatste durf ik niet te nemen.

Ik gok dus maar op een carriere als schrijver, zal je noemen in mijn dankwoord.

Een rad van fortuin winnaar zul je nooit worden.

Voel me wel een echte Leontien nu.

Je weet waar ik woon. Zo moeilijk was het niet.

Voor mij heb je gewonnen.

Stom hoe blij ik kan worden van simpele woorden. Je meent ze, dat voel ik. Dat voel ik weer.

Was je even kwijt als persoon naast de liefde. Maar die heb ik weer terug. Blijf je bij me deze keer ?

Je zult nooit ophouden met mij te missen. Zo blijf ik altijd in je hart.

Belofte maakt schuld.